Een lezenswaardig artikel van Maria Madise, origineel in het Engels gepubliceerd op Voice Of The Family. Het sluit nauw aan bij mijn artikelenreeks (in boekvorm verschenen) over het Geheim van Fatima.

De rol van de Russische reus op het geopolitieke toneel kan nooit worden genegeerd. Maar sinds het uitbreken van de oorlog met Oekraïne in februari 2022 zijn zelfs mensen in het Westen, ver buiten de grenzen van Rusland, zich op de één of andere manier bewust van diens aanwezigheid.

In de loop van de afgelopen twee jaar zijn steeds meer westerse conservatieven en katholieken sympathieker geworden tegenover Rusland en zijn huidige leiders dan tegenover hun eigen machthebbers. Morele mensen, moe van de gezagscrisis in het Westen en minachtend over hun liberale leiders, zowel politiek als kerkelijk, zien in Poetin (tenminste) een man met gezag en een visie voor zijn land, wat zijn gebreken ook mogen zijn. Geconfronteerd met de niet aflatende aanvallen op het christelijk geloof en de christelijke moraal in het Westen, zijn ze bereid om bijna duizend jaar schisma over het hoofd te zien en zich in plaats daarvan te richten op het reservoir van christelijke waarden dat ze zien in de Russische orthodoxie. Toch is het de zwakte van het Westen, niet de kracht van het Oosten, die dergelijke neigingen voedt.

Bovendien lijkt de oosterse orthodoxie te lijden onder het soort pijnlijke interne spanning dat ook wordt ervaren door de katholieken in het Westen. In een recent essay, “Who guards the Guardians?”, bespreekt Dr. John Behr, Regius Professor of Humanity aan de Universiteit van Aberdeen, de redenen achter de terughoudendheid van de Orthodoxe leiders om het idee van Russkii mir, gepromoot door patriarch Kirill van Moskou door middel van een “heilige oorlog”, aan te vechten, onlangs nog tijdens de Wereldraad van het Russische Volk op 27 maart. Dr. Behr citeert Aartsdeken Johannes Chryssavgis en vraagt zich af of hun terughoudendheid voortkomt uit “een pijnlijke, zij het niet toegegeven erkenning dat ook zij fundamenteel geplaagd worden door dezelfde kwetsbaarheden en gebreken. Ook zij zouden als ketters gebrandmerkt kunnen worden.” Aartsdeken Chryssavgis vraagt zich verder af: “Hoeveel orthodoxe kerken neigen naar verheerlijking van natie en staat? Hoeveel meerderheid-Orthodoxe naties verwarren het aanbidden van God en het salueren naar de vlag? Zou het kunnen dat de meeste, zo niet alle Orthodoxe Kerken in feite veel dichter bij de geperverteerde Russische ideologie staan dan ze misschien toegeven?”

Terwijl een steeds complexere situatie zich afspeelt op het wereldtoneel, worden we opgeroepen om uit te stijgen boven een louter geopolitiek standpunt en te streven naar een bovennatuurlijk perspectief. De verschijning van Onze Lieve Vrouw in Fatima aan de vooravond van de Oktoberrevolutie in 1917 kan niet los worden gezien van een dergelijk perspectief.

Onze Lieve Vrouw kwam waarschuwen tegen het communisme

Op de paastijd, in mei 1917, had de Eerste Wereldoorlog Europa doen lijken op een voorportaal van de hel, zoals de Amerikaanse historicus Warren Carroll opmerkte in zijn uitstekende boekje 1917. Paus Benedictus XV sprak van een “zelfmoord van het beschaafde Europa” en deed op 5 mei een beroep op de Koningin van de Vrede met de volgende woorden:

“Laat dan tot Maria, die de Moeder van Barmhartigheid is en almachtig door genade, een liefdevolle en vrome oproep opgaan vanuit elke hoek van de aarde – van nobele tempels en kleinste kapelletjes, van koninklijke paleizen en herenhuizen van de rijken als van de armste hut – van door bloed doordrenkte vlakten en zeeën. Laat het de angstige schreeuw van moeders en echtgenotes, het gejammer van onschuldige kleintjes, de zuchten van elk grootmoedig hart naar Haar dragen: dat Haar meest tedere en goedaardige bezorgdheid mag worden bewogen en de vrede waar we om vragen mag worden verkregen voor onze onrustige wereld.”

Acht dagen later, op 13 mei, kwam ze persoonlijk en verscheen op een veld in Cova da Iria voor drie herdertjes, Lucia en haar nichtje en neefje, Jacinta en Francisco. Ze gaf hen instructies om de triomf van haar Onbevlekt Hart te bewerkstelligen, zodat er een periode van vrede zou aanbreken in de wereld die door oorlog werd geteisterd. Ten eerste, gebed – vooral de Heilige Rozenkrans; ten tweede, eerherstel voor de zonden en wandaden begaan tegen de Heilige Harten van Jezus en Maria; en ten derde openbaarde ze dat Rusland moest worden toegewijd aan Haar Onbevlekt Hart.

Als mijn verzoeken worden opgevolgd,” zei Onze Lieve Vrouw, “zal Rusland zich bekeren en zal er vrede zijn; zo niet, dan zal ze haar dwalingen over de wereld verspreiden en oorlogen en vervolgingen van de Kerk veroorzaken. De goeden zullen gemarteld worden, de Heilige Vader zal veel te lijden hebben, verschillende volkeren zullen uitgeroeid worden.”

De tijdige wijding van Rusland bleek een moeilijke taak te zijn die in de daaropvolgende jaren tot veel controverse leidde. Welke verdiensten ook kunnen worden toegeschreven aan de schijnbaar onvolledige of vertraagde pogingen tot inwijding, het kan niet worden ontkend dat Rusland haar dwalingen over de wereld heeft verspreid en zich tot op heden niet heeft bekeerd.

De belangrijkste dwaling van Rusland is het communisme – een revolutionair project om een wereld zonder God op te bouwen, dat verder naar het westen grondgebied heeft veroverd dan het Rode Leger ooit zou kunnen. De verspreiding van materieel atheïsme, de afbraak van morele normen en de wettelijke goedkeuring van abortus en homoseksualiteit – zonden die de hemel om wraak vragen – zijn allemaal bewijzen van het succes ervan. De belediging van God wordt bewezen door de tussenkomst van Onze Lieve Vrouw. In 1917 kwam ze niet uit de hemel om de vrijmetselarij, het globalisme of de islam te veroordelen. Ze kwam om het communisme te veroordelen.

De verspreiding van dwalingen door Rusland

Het doel van het communisme was om alle sociale structuren te herdefiniëren om God uit te sluiten. En om dit te doen moest eerst het gezin, dat de goddelijke orde weerspiegelt, worden afgeschaft.

Het gezin is de plaats waar menselijk leven ontstaat, gevoed en beschermd wordt. Op een natuurlijk niveau geeft het een doel aan het menselijk leven. Samenlevingen die gebaseerd zijn op sterke gezinnen worden niet gemakkelijk gecontroleerd of verleid door zonde en genotzucht.

De meest efficiënte manier om een natie te controleren is door haar kinderen aan te vallen. Door hun harten en gedachten te veroveren wordt de toekomst van een land bepaald. Communisten waren de eersten die het recht van ouders begeerden om hun kinderen op te voeden.

In het Manifest van de Communistische Partij (1848) verdedigden Karl Marx en Friedrich Engels hun slogan “Afschaffing van het gezin!” met deze woorden: “Beschuldigen jullie ons ervan dat we de uitbuiting van kinderen door hun ouders willen stoppen? Aan deze misdaad pleiten we schuldig.”

Maar, zegt u, we vernietigen de heiligste van alle relaties als we thuisonderwijs vervangen door sociaal … De communisten hebben het ingrijpen van de maatschappij in het onderwijs niet uitgevonden; ze proberen alleen maar het karakter van dat ingrijpen te veranderen en het onderwijs te redden van de invloed van de heersende klasse.”

De “wetenschappelijke” benadering van het gezin door de marxisten ontkende de natuurwet waaraan de menselijke natuur onderworpen is. Volgens hen is materie, bezield door beweging en vooruitgang, alles wat bestaat. Het gezin is dus een sociale overgangsregeling die mettertijd plaats zou maken voor een superieure maatschappijvorm – een maatschappij van echte gelijken die van gemeenschappelijke middelen genieten, waar vrouwen niet langer door mannen worden onderdrukt en kinderen niet langer door hun ouders worden “uitgebuit”.

Zodra de bolsjewieken in oktober 1917 de macht in Rusland grepen, slechts enkele weken na de laatste verschijning van Onze Lieve Vrouw in Fatima, lanceerden ze hun programma om het gezin af te schaffen.

In december 1917 werd echtscheiding ingevoerd en vastgelegd in het familierecht van 1918 om gemakkelijk verkregen te kunnen worden op “geen enkele grond”.

In 1920 werd Sovjet-Rusland het eerste land ter wereld dat abortus legaliseerde en een plaag ontketende die meer levens heeft verwoest dan alle oorlogen in de geschiedenis van de mensheid.

In 1922 werden prostitutie en homoseksualiteit uit het wetboek van strafrecht geschrapt.

De politieke revolutie van het bolsjewistische regime ging gepaard met de voorbereiding van de culturele revolutie, die vanaf het begin vooral een seksuele revolutie was. Het doel was om niet alleen de maatschappij opnieuw te definiëren, maar ook de menselijke natuur zelf.

Zoals Prof. Roberto de Mattei heeft aangetoond, had het Marx-Engels Instituut in Moskou banden met gelijkaardige instellingen in Duitsland, bijvoorbeeld het Instituut voor Seksueel Onderzoek (Institut für Sexualwissenschaft) van Dr. Magnus Hirschfeld, opgericht in 1919, met als doel homoseksualiteit te normaliseren. Doorheen de jaren 1920 werd de “seksuele hervorming” om het gezin af te schaffen bestudeerd in academische uitwisselingen.

In 1929 nodigde de Sovjetleiding Wilhelm Reich uit om in Moskou een reeks lezingen te geven. Reich was een student van Sigmund Freud, wiens ideologische platform de christelijke moraliteit – gebaseerd op opoffering en naastenliefde – confronteerde met hedonisme gebaseerd op individueel genot. Reich pleitte voor het “opheffen” van het gezin en de overgang van een “seks-negatieve” naar een “seks-positieve” houding in de maatschappij.

Reich was ook een bewonderaar van Vera Schmidt, wiens Detkski Dom – “kindertehuis” – in Moskou psychoanalytische en seksuele experimenten uitvoerde met kleine kinderen. Reich prees dit werk aan als een bevestiging van seksualiteit bij kinderen. Dergelijke “bevindingen”, ontwikkeld door Alfred Kinsey’s criminele experimenten in de VS een paar decennia later, ondanks het feit dat ze verworpen werden vanwege hun misbruik, hebben niettemin geholpen bij het vormen van het basisidee van seksuele voorlichtingsprogramma’s, die vandaag de dag door nationale regeringen en VN-agentschappen in het hele Westen gepromoot worden, namelijk dat kinderen seksueel zijn vanaf de geboorte.

Terwijl de architecten van de seksuele revolutie machtige bondgenoten hadden onder de leiders van het communistische regime (zoals Leon Trotski), zag Jozef Stalin er een bedreiging in voor zijn politieke macht. Hij had een sterk Rusland nodig en daarom draaide Stalin veel van de anti-gezinswetten die het regime had ingevoerd terug: echtscheiding werd ingewikkeld en abortus illegaal; homoseksuele relaties werden opnieuw strafbaar.

Afgewezen door Stalin vluchtten de ideologen van de seksuele revolutie naar Weimar Duitsland, waar de zogenaamde Frankfurter Schule ontstond, waar ze hun werk voortzetten als denktank van marxistische sociale wetenschappers. Van daaruit vonden deze intellectuelen hun weg naar de VS, waar ze sleutelposities innamen aan universiteiten als Harvard, Columbia, Princeton, Berkeley en andere instellingen die sindsdien de meeste Amerikaanse burgerlijke en politieke leiders hebben opgeleid.

Daarom lijkt en klinkt het beleid dat tegenwoordig in het Westen wordt gepromoot op het communisme. Dit zijn de dwalingen van Rusland – niet het erfgoed van het Westen.

Het communisme van het Westen en hoe het te genezen

De seksuele ideologen van het Westen gaan vandaag de dag trouw door met het bevorderen van het communistische ideaal van een samenleving zonder God. Het is een voortdurende, geduldige culturele revolutie, gericht op onderwijs, media en populaire cultuur. Het blijft echter communistisch: het probeert nog steeds de natuurlijke orde te vernietigen door de menselijke natuur opnieuw te definiëren; het gaat door met het annuleren van sociale structuren die gebaseerd zijn op het gezin en de morele normen van de natuurwet; de rechten van ouders als de primaire opvoeders van hun kinderen worden ondermijnd en aangevallen; de onschuld van kinderen wordt op scholen systematisch vernietigd door seksuele indoctrinatie met als doel hun natuurlijke reserve af te breken door middel van vulgariteit en het promoten van immorele praktijken, vooral homoseksualiteit.

De huidige politieke correctheid is terug te voeren op de Frankfurter Schule. Het doel was om alle taal, gedachten en gedrag aan te passen aan de leerstellingen van het cultuurmarxisme door een nieuwe morele code te creëren die elke uiting van christelijke moraliteit bestempelde als een “haatmisdaad”. Dus degenen die homoseksualiteit niet accepteren worden het probleem, in plaats van degenen die het aan het publiek willen opdringen; ouders die het idee niet accepteren dat hun kind in het verkeerde lichaam is geboren worden een bedreiging, in plaats van degenen die kinderen indoctrineren met genderideologie, enzovoort.

De auteurs van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) (1948) erkenden veel van de problemen van het cultuurmarxisme op een natuurlijk niveau en probeerden een seculier antwoord te bieden. De UVRM verdedigt zowel het leven als de rechten van ouders, want tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog was het duidelijk dat een vader van een gezin geen vrije burger kan zijn als hij zijn eigen huis niet regeert en moet concurreren met de staat voor de gewetensvorming van zijn kinderen.

In de VN van vandaag is er weinig respect voor de oprichtingsdocumenten en in plaats daarvan wordt de marxistische visie van opvoeding door de staat gepromoot. De bevolkingscontrolelobby heeft een leidende rol op zich genomen bij het vormen van programma’s voor seksuele voorlichting en internationaal gezinsbeleid. De Duurzame Ontwikkelingsdoelen, de wereldwijde 2030 Agenda, legt bijvoorbeeld een overweldigende druk op lidstaten om “universele toegang tot seksuele en reproductieve gezondheidszorg te garanderen, inclusief gezinsplanning, informatie en voorlichting, en de integratie van reproductieve gezondheid in nationale strategieën en programma’s”. (Doel 3.7)

Dit betekent universele toegang tot anticonceptie, abortus, de bevordering van homoseksualiteit en indoctrinatie van kinderen op scholen – met andere woorden, de geïnstitutionaliseerde vernietiging van het gezin.

Dit is natuurlijk waar elke katholiek zich tegen moet verzetten. Maar dat kan niet door een vals alternatief te omarmen. Het is geen kwestie van de ene mondiale agenda verkiezen boven de andere. Of zelfs dat we de ene moeten steunen als we de andere afwijzen. Het is veeleer de doctrine van de katholieke kerk waaraan alle wereldbeelden moeten worden getoetst.

Het Westen is niet zijn leiders, noch de liberale waarden die zij verkondigen. Het ware Westen is het christendom, het geloof en de cultuur die gevormd zijn door de leer van de katholieke kerk, haar heiligen en martelaren.

Op dit moment lijkt dit Westen te zijn uitgewist, maar het is slechts verduisterd. Achter de schaduwen blijft de zon. We moeten niet proberen aan de verduistering te ontsnappen ten koste van het opgeven van de zon.

De noodzaak om Rusland weer op te bouwen na het verwoestende verlies aan mankracht en de sociale ontwrichting van de oorlog, maakte Stalins invoering van wetten om huwelijken en geboortes aan te moedigen onvermijdelijk. Toch beschouwt de geschiedenis hem, ondanks dit “goede beleid”, niet als een pro-gezinsleider. Integendeel, de geschiedenis herinnert hem als een dictator die verantwoordelijk was voor bloedige terreur die miljoenen mensen het leven kostte. Dit voorbeeld zou een waarschuwing moeten zijn voor degenen die de huidige Russische leiders ophemelen voor het bevorderen van een pro-leven en gezinsvriendelijk beleid dat door hun westerse tegenhangers wordt afgewezen.

David Satter analyseert de communistische nasleep en stelt dat “Rusland vandaag de dag wordt achtervolgd door onopgehelderde daden en onuitgesproken woorden, plaatsen die niet zijn erkend en massagraven die gedeeltelijk of helemaal niet worden herdacht. … Het niet onder ogen zien van de morele implicaties van de communistische ervaring heeft er echter toe geleid dat echte verandering in Rusland niet mogelijk was. De psychologie van de staatsoverheersing bleef intact om het nieuwe postcommunistische Rusland te beïnvloeden.” Zolang Rusland achtervolgd blijft door haar fouten – zolang Rusland schismatiek, antikatholiek en communistisch is, kan het de wonden die haar fouten hebben toegebracht aan het Westen niet helen.

Pius X zei: “Het verlangen naar vrede is zeker een gevoel dat iedereen gemeen heeft, en er is niemand die er geen vurig beroep op doet. Maar zodra God wordt ontkend, wordt de vrede absurd opgeroepen: waar God afwezig is, wordt de gerechtigheid verbannen; en zonder gerechtigheid wordt de hoop op vrede tevergeefs gevoed.”

De geseculariseerde wereld, die tegenwoordig zowel het Westen als het Oosten omvat, zegt dat ze vrede wil, maar vergeet dat ze God de oorlog heeft verklaard door de wetten te trotseren die Hij in het menselijk hart heeft geschreven. De boodschap van Fatima herinnert ons eraan dat er geen vrede zal zijn als men zich niet eerst bekeert. De waarschuwing die in 1917 voor Rusland gold, moet nu in de hele wereld worden opgevolgd, die de communistische dwalingen als de zijne heeft aangenomen. Er kan geen blijvende vrede zijn zonder gerechtigheid, maar dit betekent in werkelijkheid dat er geen echte vrede kan zijn voordat naties weer katholiek worden.

Bron: Voice of the Family: The errors of Russia

Gepubliceerd door Michaël

Michaël (°1991) studeerde biologie aan de UGent. Hij publiceert op verschillende websites artikelen over geloof en wetenschap en is auteur van verschillende boeken, waaronder "De evolutietheorie ontkracht" en "Het Geheim van Fatima". Bekijk alle berichten van Michaël